Vrijdag, 23-03-2018, 11.15 u.

Beestje, ben je ziek?

In mijn fysieke dagboek (zeg je dat zo?) zag ik zojuist, dat de laatste nieuwtjes van 28 november dateren. Bijna 4 maanden bleef het stil aan het “schrijffront”, de pen lijkt nauwelijks beroerd in de tussenliggende tijd. Niets is minder waar echter het meest werd toevertrouwd aan dit medium, de computer.

De computer zorgt ervoor dat je de woorden sneller kwijt kunt en je ideeën niet kwijt kunt raken omdat je nog driftig aan het schrijven bent over een eerder moment. En ondanks het gehanteerde “tweevingersysteem”, waar ik in 1979 bijna om geslacht werd, ben ik redelijk vlot. Oefening baart kunst, is in dit geval zeker op zijn plaats. Misschien had ik moeten overwegen om steno te leren en op die manier te zorgen dat mijn pen net zo snel kon zijn als mijn gedachten en andere creatieve uitspattingen die “woordverwant” zijn.

Het is mijn makke. Op het moment dat ik aan de uitwerking van een idee begin, wordt er alweer een nieuw idee geboren en gaat alles door elkaar lopen. Daardoor blijven er nogal eens niet afgemaakte, creatieve halfwassen, liggen. Vermoedelijk komen ze nooit in een eindfase maar afstand nemen en weggooien, gaat me weer veel te ver, het idee zit namelijk nog verankerd in mijn hoofd. Mijn fantasie is best wel rijk maar de uitvoering laat nogal eens wat te wensen over. Zei ik fantasie?

Al dagen zie ik aan de overkant van het water waar ik aan woon, in de uitloper van het park, een meeuw in het gras zitten. Zodra er een hond of wandelaars aankomen, verdwijnt ze. Ik zie de meeuw niet wegvliegen of wegkruipen maar als de rust is weergekeerd, zoekt ze de beschutting van de over of de luwte van een boom.

Omdat het al een dag of 4-5 duurt, heb ik de opvatting dat het beest ziek is en mogelijk wacht op de laatste ademtocht. Dit is echter een aanname die ik baseer op het onnatuurlijke gedrag van de meeuw, waar ik een conclusie aan verbind die mogelijk, de plank helemaal mis mept. Mocht ik echter gelijk hebben, vraag ik me af waarom het dier zich niet overgeeft aan de grillen van Moedertje Natuur en in alle rust gaat hemelen. Ach, waarom zou de meeuw? Wij mensen blijven ook vechten tegen het onvermijdelijke en onze nazaten vermelden in een advertentie, dat na een ongelijke strijd een geliefde, is heengegaan.

Voor een naaste, waarschuwen we een arts en die laten we een (hopelijk) deskundige blik werpen. Niet te hard want dan haalt de patiënt, de avond niet eens maar een blik die mogelijk verlossing van de pijn of de klachten kan opleveren. Echter wat doen we met “mijn” meeuw? Als fan van Guust Flater, die eveneens een meeuw als huisdier had met de illustere naam “meeuwtje”, moet ik misschien wel iets voor het diertje doen. Het beestje loopt ook niet gewoon maar het “hompelt” wat ongelukkig door het gras.

De overweging om de dierenambulance te bellen komt in mij op maar de beelden van de sterreclame van de Stichting Dierenlot, weerhouden mij. Zwaar overtrokken beelden met onjuiste commentaren, raken bij mij geen gevoelige snaar, alle echte dierenliefhebbers ten spijt. Maar het gezicht van de reclame, haalde ooit bij mij ten kantore, jaarlijks zijn nieuwe jachtakte en nu is hij plotseling weldoener voor aangereden vossen en reekalfweesjes. Het lijkt de politiek wel, oftewel liegen en bedriegen.

Terug naar “mijn” meeuw. Indien ik een geschikt wapen had gehad, had ik de meeuw uit zijn lijden kunnen verlossen maar ten eerste beschik alleen over een puddingbuks en daar sla ik nog geen muis mee hemelen. Ten tweede zou de hele buurt over mij heen rollen, bij een dergelijk "onmenselijke” daad terwijl men het vreselijk vindt wat er in de Oostvaarderplassen gebeurd. Dilemma’s te over, zullen we maar zeggen maar wat nu?

Ik ben er, denk ik, wel uit. Ik zal een kaarsje branden en wat prevelementjes “ins blaue hineinschicken”, zodat hulp van boven, de meeuw zijn pijn zal verzachten of het dier behulpzaam is,  bij een veilige oversteek naar het hiernamaals. Meeuwtje, het ga je goed!