Woensdag, 21-03-2018, 14.05 u.

Verlovingsfeestje.

De rust, dat er goed voor Pa Piet gezorgd wordt, is relatief omdat er zoveel andere zaken zijn die nu geregeld moeten worden. Het feit dat hij het zelf allemaal niet meer goed weet, maakt het niet gemakkelijker.

Zo heb ik gisteren een aantal dozen en tassen meegenomen om uit te zoeken. Het loopt uiteen van de hobby-spulletjes van Mama tot passers, schuifmaten en andere tekenmaterialen van Pa. En hoe zwaar het af en toe ook is, alles moet worden nagekeken, zo hebben we inmiddels ontdekt. Dus worden de dozen leeg gemaakt op tafel met een prullenbak ernaast en een mandje voor alle “oh ’s, ah ’s en ach jee’s”. Dat laatste mandje, is overigens als eerste vol.

Zo kom ik een plastic show-tas tegen met daarin een verkleurd stuk pakpapier, vermoedelijk van een gedateerd “moment in time”. Als ik het pakje voorzichtig open, blijken er enveloppen in te zitten met een watermerk, ongebruikt wel te verstaan! De enveloppen doen mij denken, aan de envelopjes van mijn geboortekaartje en mijn wenkbrauwen, beginnen zich voorzichtig op te trekken. Bij het openen van de enveloppen blijken er trouwkaarten van Papa en Mama in te zitten. Voor mij zijn ze echter hagelnieuw want ik kende ze niet. In de kaart staat een watermerk met een naam en een nummer c.q. jaartal 1898. Het watermerk maakt het net even chiquer en ik begin te lezen “…mede namens wederzijdse ouders…”! Wat nou, Pa was 24 toen hij trouwde maar moest op de avond voor zijn trouwen, om 23.00 uur thuis zijn!

Maand en jaartal waren blijkbaar zeker want december en 1959 staan gedrukt echter op de datum staan alleen puntjes. De meeste mensen vinden dit vermoedelijk erg raar anno 2018 maar ik ken de reden en dat maakt het weer romantisch. Mijn vader zat op de grote vaart en hoopte op tijd voor zijn eigen trouwerij weer thuis te zijn. In 1959 was de scheepvaart alles behalve zeker, vertrek was aardig te plannen maar de thuiskomst bleef tot het eind onzeker, door allerlei externe factoren. Zo ook bij Pa en mijn moeder had dus afspraken gemaakt die tot het laatst toe gewijzigd konden worden als Pa Piet niet op tijd zou zijn. Gelukkig kwam het allemaal goed en konden ze op 11 december 1959 in een ander bootje stappen, nl het huwelijksbootje. De term D.V. oftewel Deo Volente (als God het wil) was in dit geval bijzonder op zijn plaats.

Telkens kom ik dingen tegen waar een verhaal aan vast zit en die verhalen nemen mij mee, in het leven van mijn ouders en hun naaste familie en vrienden. Een kartonnen doosje van het sigarenmerk Agio, bevat een klein doosje van een juwelier. Als ik het doosje open, komen er medailles uit, die Pa Piet heeft gewonnen bij zwemwedstrijden. Tja, van winnend atleet naar “kreupele”, in meerdere opzichten, hulpverlener tijdens de watersnood van 1953. Het past in één zin maar er zitten werelden van ellende tussen, zowel fysiek als mentaal.

In een blikken sigarettendoosje, kom ik een handjevol robijnkleurige steentjes tegen en ik weet niet wat het is maar daaronder ligt een eenvoudige, gladde ring. Ik ken de ring en ga op zoek naar de inscripties want die moeten er in staan. “Teuna” lees ik en vervolgens “21-03-1959” en dat laatste moet dus de verlovingsdatum zijn. Deksels! 21-03 is vandaag!

Dit betekend dus dat vandaag 59 jaar geleden mijn vader en moeder zich verloofd hebben! Steeds meer gedeelten van het leven van mijn ouders, ontvouwen zich bij mij op de tafel in de woonkamer en een gevoel van nostalgie bekruipt mij. De inzichten in mijn eigen geschiedenis, worden gaandeweg groter, naarmate de tijd verstrijkt. Heel bijzonder!