Zaterdag, 03-02-2018, 10.30 u.

Schuim.

Daar zaten we gisteravond dan, 3 man sterk aan de bar van het lokale dorpscafé. Gezamenlijk aan een heerlijke koude pils, die met zorg was getapt. Zo zie ik het maar graag, een gezellig samenzijn met gelijkgestemden oftewel allemaal mensen met dorst.

Nee, we hebben ons niet beperkt tot één pils maar we hebben de nodige glazen gebruikt tijdens de debatten over gevoelige onderwerpen als voetbal, vrouwen, politiek en UWV. Je moet tenslotte wat, nietwaar?

Het zijn de momenten waarop je jezelf realiseert, dat je het zo slecht nog niet hebt. Ieder huisje heeft zo zijn of haar eigen kruisje c.q. kruisjes. Drie volwassen vijftigers met af en toe wat puberale trekjes (what’s new?), die zich prima vermaken onder het genot van een glas bier. Ieder voor zich met zijn eigen verhaal, zijn eigen ellende, eigen humor en eigen aanpak om door te gaan met leven want die “drive” is heel duidelijk aanwezig. Opgeven is geen optie, schouders eronder en uit het leven halen wat er in zit. Fuck it, grab life by the balls!

Zo is de eerste aangehaald met de fysiek wrede gevolgen van Multiple Sclerose, de tweede diabeet, met hier en daar een kleine kraak in zijn wagen en een lief, die behandeld wordt tegen staatsvijand nummer één. De derde is een “schuimpie” oftewel ook een suikerpatiënt. Dat schuimpie is ontstaan toen zijn echtgenote zwanger was en teveel eiwitten in haar lichaam had. Een (te) bijdehand familielid bedacht zich niet en had verzonnen als de ene teveel eiwitten in het lijf had en de ander teveel suiker, de nakomelingen “schuimpies” moesten worden. En bedankt hè!

Ondanks alle beperkingen en het ervaren onbegrip uit onze omgeving, de harteloosheid van werkgevers en het gebrek aan empathisch vermogen bij het UWV als bedrijf, kunnen we toch het positieve blijven zien. Ondanks de zorgen om onze eigen situatie, onze eigen wereldwijven en de onzekerheid voor ons nageslacht, blijven we met een glimlach vooruit kijken en niet in wrok achterom. Natuurlijk heeft ieder van ons zijn momenten gehad van “waarom ik” maar we zijn er niet in blijven hangen. Althans niet gisteravond aan de bar!

Ook het principe “Samen uit, samen thuis” hebben we recht gedaan want toen de eerste aangaf dat het tijd was om te gaan, hadden de andere twee kunnen zeggen, we blijven nog even. Maar leeftijd en solidariteit deden besluiten, dat genoeg ook echt genoeg was. En omdat we alle drie over een “taxi” konden beschikken, waren we netjes op tijd thuis. Daardoor kunnen we nu zeggen dat het gisteravond gezellig was want we weten alles nog!