Woensdag, 07-03-2018, 07.15 u.

Het eindstation.

Gisteren heb ik de verhuizing van mijn vader Piet afgerond. Na de koude medische constatering dat er sprake is van dementie en dat hij echt niet meer naar huis kon om zelfstandig te wonen, is er nogal wat gebeurd.

In 2 ½ week tijd is hij van zijn vertrouwde thuis naar het ziekenhuis gegaan. Deze opname heeft hem geen goed gedaan. Van het ene moment op het andere wist hij niet meer waar hij was, waar hij woonde, in welke plaats hij woonde en hij wist echt niet meer, wat er gebeurd was. Vervolgens kwam er een plaatsje vrij op de gesloten crisisopvang, waar hij helemaal opfleurde en het duidelijk naar zijn zin had. Hij was volgens het personeel dan ook knap gepikeerd dat hij er weg moest. Anderzijds zei hij, dat een verhuizing naar zijn nieuwe onderkomen, hem wel wat leek.

Gistermorgen was het zover en om half tien heb ik hem opgehaald, weggerukt uit de omgeving waar hij net begon te wennen. Alle dames die voor hem gezorgd hebben, werden geknuffeld en vervolgens zijn we op pad gegaan. A slow ride along memory lane, together with my old man! Langs plaatsen die in een ver verleden maar ook in het heden een rol spelen of gespeeld hebben. En ik maar sturen en slikken want het nieuwe leven van Pa paste in een aanhangertje waar hij eigenlijk een bulkschip had kunnen vullen. Zijn verhalen zijn voorgoed verloren en zijn laatste stationnetje in dit leven, is bereikt. We stoppen in de polder, vlakbij de molen, die maar een paar honderd meter van zijn ouderlijk huis ligt, het huis waar hij ook geboren is en zijn ouders, gedurende hun leven samen, altijd hebben gewoond. De emotie over dit alles, lijkt meer met mij te doen dan met Pa, die in het oneindige lijkt te staren. Stoppen bij de Tiendwegse molen om even een zware te draaien en te roken, vindt hij een prima idee. Ik kan het niet nalaten om een foto te maken, het voelt een beetje als “zijn” polder. Ik “ruk” hem uit het moment en we gaan verder, er wordt op ons gewacht.

Hij wordt liefdevol en warm ontvangen in de kamer die ik met zijn kleinkinderen heb ingericht, met zijn eigen spulletjes. Het is nog niet compleet en doorlopend heb ik invallen. O ja, dit kan daar of, leuk hij heeft nog….en dat hoort er ook bij! Pa ploft neer op zijn eigen stoel, met zijn eigen kussentje, aan zijn eigen tafel met het tafelkleed van Ma er op…..

Af en toe staat hij op om in zijn nieuwe onderkomen, op onderzoek te gaan. Hij vertelt honderd uit en is de charmeur van weleer. De dames lijken hem gerust te stellen en een vertrouwd gevoel te geven, hij is natuurlijk niet de eerste die binnenkomt met deze verschijnselen. Opnieuw wordt het hemd van mijn reet gevraagd als Pa meegenomen is naar de huiskamer om kennis te maken met de overige bewoners. Ook de arts, die werkzaam is op deze locatie, neemt uitgebreid de tijd voor alle informatie m.b.t. zijn medicatie, zijn beperkingen en andere ongemakken. Ik krijg er een goed gevoel bij en dat geeft rust.

Een periodiek onderhoud bij de kapper wordt geregeld evenals zijn voetverzorging. Terwijl ik dit bespreek, bedenk ik mij plotseling dat zijn huisarts, de nodige familie en andere instanties, ook nog op de hoogte gebracht moeten worden van zijn verhuizing, naar een verzorgingstehuis. Gelukkig heeft één van de dames van het personeel in de gaten, dat het niet helemaal goed gaat als ik in gesprek ben met de dokter. Mijn bloedsuikers zijn naar een bedenkelijk niveau gedaald en er wordt brood met een gebakken ei voor mij verzorgd.

We proberen hem in bed te kletsen omdat hij erg moe is van alle belevenissen maar hij wil niet, althans niet voor een half uurtje want dat is veel te kort. Als Pa naar buiten gaat voor het roken van een “zware”, vergezel ik hem. Het is aangenaam buiten en hij verteld zoals hij altijd heeft verteld, breedvoerig, met wisselende intonatie en zijn hele lichaam praat mee. Dit geeft een goed gevoel en ik kan vrede hebben met dit “eindstation”.

Als ik naar huis rij, valt de stilte al over me heen. De zorg voor hem was zo veelvuldig, zo intens en emotioneel, dat ik niet goed weet wat ik moet gaan doen als ik thuiskom in de stilte. Mijn plan om naar bed te gaan om bij te tanken, laat ik vrij snel los. Eerst koffie met wat lekkers er bij en dan rustig aan het eten beginnen. Stamppot zuurkool met spek en worst, op de manier van Ma.

Ma, wij hebben ons best gedaan, stuur een kaartje vanaf wolkje 21, om te laten weten of we goed hebben gedaan…..