Vrijdag, 09-03-2018, 09.00 u.

Stilte is relatief.

In praktisch opzicht is de rust aan het terugkomen echter van binnen woed nog steeds een storm(pje) in deze jongen. Er is ook zoveel gebeurd, dat het, voor mij in elk geval, nog even te vroeg is om het allemaal echt los te laten en de “gewone draad” weer op te pakken.

Is dat erg? Afgezien van de fysieke ongemakken, die zich etaleren, heb ik de afgelopen weken heel veel geleerd, door alle ervaringen. Het eerste wat opkwam was een positieve gedachte en dat is voor een azijnpisser 1^e klas, heel wat. Overal zijn negatieve geluiden te horen, te lezen en op te pikken met betrekking tot de zorg in Nederland en dat er nog heel veel te verbeteren is, kan ik alleen maar bevestigen. Maar…….

De liefde en de zorg waarmee Pa Piet, de afgelopen 2 weken is omringd, bewonder ik enorm. Na zijn ontslag uit het ziekenhuis, is hij in verzorgingshuis Waerthove, met zoveel aandacht en liefde omringd, dat we hem helemaal op hebben zien fleuren. Het ziekenhuis was niet de juiste plaats voor hem maar een noodzakelijke stap om te komen waar hij nu is. Gelukkig was er in het ziekenhuis een hele lieve nicht, die wat extra bezoekjes aan hem bracht om hem gerust te stellen want in het ziekenhuis was Pa bang, werd hij wantrouwig en liet hij een slechte kant zien. Maar het zal je overkomen, je weet dat er iets mis is met je maar je kunt het niet onder woorden brengen. Je kunt er geen grip op krijgen en je verliest meer en meer de controle op je eigen leven. Het maakt je onzeker, bang en soms boos of vreselijk tegendraads.

Na amper twee weken verzorgingstehuis, is voor mij duidelijk dat hij fysiek veel sterker is geworden omdat er nu wèl op tijd gegeten en voldoende gedronken wordt. Hij heeft weer kleur op zijn gezicht en er branden weer pretlichtjes in zijn ogen. Soms wordt hij even emotioneel en dan moet ik slikken want hij weet donders goed wat er aan de hand is. Terug naar huis om zelfstandig te “opereren” is geen optie meer en tot nu toe schikt hij zich dapper in zijn lot. Chapeau, Pa Piet, dat je jezelf zo snel over kunt geven en eerlijk zegt dat het zo beter is.

De rust van zijn laatste verhuizing, die nog maar drie dagen geleden was, moet nog definitief indalen maar je ziet hem steeds meer opfleuren. Nu moet ik een beetje uitrusten en groot onderhoud laten plegen om nog zo lang mogelijk, van hem te kunnen genieten zoals hij is. Met al zijn gebreken en tekortkomingen, waarvan ik er uiteraard ook een paar heb, gaan we een nieuwe weg in, met het hele gezin, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkind, maken we er een mooie reis van. Waar en wanneer die reis eindigt maakt niet uit omdat het goed is, zoals het is. Pa, tot straks, ik neem wat voor je mee!