Jantje huilt, Jantje lacht.

Guus is in vorm vandaag, het is nog vroeg maar hij heeft nu de gang er al in zitten. De laatste dagen zinken mijn gedachten nogal eens even weg met de gedachte aan Pa. Ik moet duidelijk nog wennen aan het idee.

Tijdens het ontbijt samen met Guus, zat ik op de laptop door wat foto’s te bladeren en Guus zorgde voor het bijbehorende commentaar. Uiteraard werd van mij bevestiging, aanvulling en ander (on)zinnig commentaar verwacht.

Bij een foto van Pa, die even wat met mij deed, schoot ik vol en reageerde dus niet voldoende adequaat op de replieken van de kleine Kapitein. Blijkbaar schoot hem dit in het verkeerde keelgat en opnieuw werd er een vraag gesteld. Het ging op dat moment allemaal langs mij heen, mijn ogen stonden vol met water en een enorme kikker, zat vast in mijn keel. Sorry Guus!

Het duurde echter geen drie tellen, toen een luide opmerking uit de kinderstoel, deze Opa liet ontwaken en beter nog, hard liet lachen om terug te komen in het hier en nu. “Kan jij niet meer praten?” klonk het bijna gebiedend. Hij kwam echt binnen, deze opmerking uit de grond van zijn hart. Zijn afkomst verloochent zich dus echt niet, hij kan niet met stiltes omgaan evenmin als Opa. De stilte werd dan ook luidruchtig verbroken door mijn gebulder. Tjee, wat was zijn timing weer perfect. Terwijl het verdriet nog vloeibaar over mijn wangen stroomde, rolden de tranen van de lach er overheen om dat verdriet letterlijk weg te spoelen.

Toen ik Guus uit zijn kinderstoel optilde en hem tegen me aan trok, vertelde ik hem, dat ik hem lief vond. Zijn glimlach werd onmiddellijk gevolgd door: “…en een broekenpoeper!” wat de glimlach op mijn gezicht alleen maar groter maakte. Toen hij er aan toe voegde: “…en een vieze schijtert!” kon je me opvegen, wat een momenten om de maandag te beginnen!

Maandagmorgen half negen en ik loop al met buikpijn van het lachen, wat een medicijn is dat manneke, heerlijk.